Pages

Sunday, August 29, 2010

Ένας εισβολέας/Ένα μυρμήγκι/Παλιά γειτονιά/Δολοφόνοι! ( απόσπασμα)

[...]


Περιπλανώμενος ανάμεσα στα δέντρα, έχοντας αυτή την μποέμικη αίσθηση που δημιουργείται από την απούσια γνώσης των ορίων του χώρου που κινείσαι, έφτασα σε ένα σημείο όπου το έδαφος σταδιακά αρχίζει να παίρνει κλίση και μετά να μήν μπορείς να περπατήσεις άλλο.. Τι ώραίο μέρος να κάτσω σκέφτηκα, εδώ θα κάτσω να δώ τις φωτογραφίες που τράβηξα σε μια αποτυχημένη- οπώς όλα δείχνουν- προσπάθεια να βρώ θέμα για την εργασία και ίσως γράψω και τίποτα...


Ούτε καν θα ήμουν μόνος μου όμως, αυτός ο άντρας είχε φυτρώσει στο τέλειο σκηνικό που είχα μετά από τόση ψευτοεξερεύνηση ανακαλύψει.. Όντως είχε φυτρώσει όμως - τα μαλλιά του είχαν το ίδιο χρώμα με τον βράχο στον οποίο καθόταν και η εναρμόνηση της παλαιότητας του προσώπου του με την παλαιότητα του χώρου δεν τον βοηθούσε να κρύψει κάποια έστω από τα χρόνια του μέσα στα καθαρά κουλτουρομοντέρνα ρούχα του. Δίαβαζε πριν τον διακόψω ένα μεγάλο χοντρό βιβλίο με αρκετές εικόνες και λίγα γράμματα...


Το πρώτο βλέμμα και η πρώτη αντίδραση: Ενόχληση!... Δεν ήμουν ο μόνος που ενοχλήθηκε από την παρουσία άλλου στην ανακάληψη μου... Το βλεμμα του όμως δεν γύρισε απαξιωτικά απ’ την άλλη... Κόλλησε εκεί, πάνω μου... Ααα να τι ήταν το βιβλίο σου με τις εικόνες λοιπόν....Η ηλικία σου δεν σου επιτρέπει να έχεις ένα πραγματικό σώμα σε «παραπάνω από την επιτρεπόμενη απόσταση» ε?... Το ριξες στα βιβλία δόλιε... Ο μεγαλύτερος μου φόβος προσωποποιημένος... Όκει «θείε», κατάλαβα, χάρηκες που με είδες, σείρε πάλι τα μάτια σου στο βιβλίο, δεν είναι η τυχερή σου μέρα...


Λίγο πιο κει βρήκα κάπου να κάτσω να ξεκουραστώ από τις 5 ωρες συνεχόμενου περίπατου...


Πρέπει να έιχα χρόνια να δω μυρμήγκια στην Αθήνα.. Πόσο μάλλον να με περπατάνε... Ίσως είχα να δω – και να τα θυμάμαι- από τότε που έπαιζα ακόμα με τα μάρμαρα, απέναντι από το πατρικό μου, στο «Γαλάζιο κτήριο» - έτσι τα λέγαμε. Καθένα από τα κτήρια που, σαν παιδι μου κρύψαν τον ουρανό. Ήμουν τόσο μικρος ώστε με δυσκολία θυμάμαι πράγματα, όταν χτίστηκαν τα πρώτα – Το «Κόκκινο» και το «Γαλάζιο» κτήριο... Θυμάμαι την ενόχληση μου όμως όταν έβλεπα τις φωτογραφίες με το πως ήταν πριν ο χώρος... Λιγα χρόνια μετα έγινε και το «Λευκό»- αυτό που με ενόχλησε και περισσότερο...Το παιδικό μου ένστικτο είχε λειτουργήσει ακόμα και όταν απλά είχε έρθει εκείνος ο καραφλός με τον γκασμά και ξύλωνε τις τσιμεντένιες βάσεις που στηρίζονταν τα πεσμένα από μάς συρματοπλέγματα... Είτε λόγο του ενστίκτου είτε επειδή ήταν αγαπημένο μου σπόρ σαν παιδί τον έβρισα τοτε... Ύστερα ήρθε και το «Ροζ» από την άλλη... Είχα παραδώσει τα όπλα, και τις προσπάθειες να πείσω τους συγγενείς να βρούν ένα τρόπο να μην γίνουν άλλα. Τι δεν θα έδινα να έκανα κάτι ακόμα και τώρα να πέσουν... Να πάρω εκδίκηση..Ακόμα και τώρα....


Κάπως έτσι για μένα η παλιά μου γειτονιά είχε πεθάνει.. Πριν προλάβω να φτάσω στην εφηβεία, είχαν ήδη χτίσει πάνω στα παιδικά μου χρόνια... Αισθανόμουν/μαι γι αυτή σαν την γυναίκα που δεν κοιτάει το σώμα της ή τα γεννητικά της όργανα, παρά μόνο για να το λυπηθεί, επειδή μόλις τη βιάσανε... Από τότε η σχέση μου με αυτή τη γειτονία ειναι ένα συνεχόμενο "φευγω"...


Από το μυρμήγκι μέχρι τα μπετα που έβλεπα να εχουν καβαλήσει το έδαφος της Αθήνας ξεπηδούσαν μία γλυκές αναμνήσεις μία απεχθή συναισθήματα... Πόσες γειτονιές έχουν καταστραφεί έτσι? ΕΝΑ ΜΠΕΤΌ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΧΤΙΣΜΕΝΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ Σ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ... Η πόλη κρατάει καλά πεθαμένα στα θεμέλια της τα παιδικάτα και τις αφέτηρίες των ανθρώπων της... Τα συναισθήματα είναι κρυμμένα εκει κάτω γι αυτό δεν υπάρχουν στην επιφάνεια της... Γι αυτό γίναμε έτσι.. Έχουμε μπεί με τον Μιτο της Αριάδνης στον Λαβύρινθο, αλλά κόψαν το κλαδί που τον δέσαμε πριν μπούμε... ΑΥΤΟΙ που κάναν έτσι την Αθήνα είναι οι πραγματικοί ηθικοί αυτουργοί ΈΝΑΣ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ για την έλλειψη συνείδησης που φέρνει όλα αυτά τα εγκλήματα παντώς τύπου που λαμβάνουν χώρα στην πολύ-θα-το-θέλαμε πόλη ΜΑΣ...Αυτοί, πρώτα αυτοί........




...ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ!!!

No comments:

Post a Comment