Pages

Monday, December 6, 2010

Έτσι και σήμερα, ελαφρύτερος ξύπνησα...

Μ’αρέσει τόσο πολύ η διαδικασία του να εκφράζομαι, να ανοίγομαι να μαυρίζω την ψυχή μου βγάζοντας προς τα έξω όλα αυτά που κουβαλάω μέσα μου, να τσαλακώνομαι, να βγάζω το χώμα που νοιώθω να έχω μέσα μου και να θάβομαι σ αυτό...

μοιάζει σε κάποιον με αυτοκαταστροφική διαδικασία.. αλλά κάθε άλλο...

γιατί η εικόνα μπορεί να τσαλακώνεται αλλά το εσωτερικό παραμένει ατσαλάκωτο.. το πρόσωπο σκοτεινιάζει και τα χέρια παίρνουν φωτιά, αλλά είναι γιατί βγαίνει από την ψυχή κάτι βαρύ που το κρατάς έτοιμο να αποκολληθεί από πάνω σου...

οι τρόποι να γίνει αυτό άπειροι, θα το ρίξεις σε μια κόλλα χαρτί ή σε μια μελωδία, ή θα κάνεις μια βόλτα στον λυκαβυττό και θα το σκορπάς κόκκο – κόκκο.. εντός έδρας ώστε να γίνει πιο εύκολα, αλλά και λίγο-λίγο ώστε να τό χει πάρει όλο ο αέρας όταν θα ξαναγυρίσεις...

Όλα τα ζώα αλλάζουν κάτι και το ξεφορτώνονται για κάτι καινούριο, είτε αυτό είναι δέρμα, είτε είναι τρίχωμα, είτε αποκτούν τελείως διαφορετική μορφή και σώμα..Ο άνθρωπος όμως έχει μόνο το μυαλό του, και εκεί μέσα πρέπει να βρεί τι πρέπει να πετάξει, ώστε να πραγματοποιεί αυτή την αλλαγή...

και βγαίνει η μαυρίλα και σκάει στο πάτωμα.. την περνάς με τη σκούπα, κάτι μένει, κάτι ξεδιαλέγεις, κάτι κοσκινίζεις και τα υπόλοιπα φεύγουν τα χαράματα με το σκουπιδιάρικο...γι αυτό πάντα μένω ξύπνιος ως αργά, να βεβαιωθώ ότι κάποιος τα μάζεψε... και άμα μετανοιώσω δεν διστάζω να χωθώ στον κάδο να τα βρώ... και άμα πέσω σε απεργία των εργαζομένων του δήμου, δεν διστάζω να δώσω και δεύτερη ευκαιρία...έτσι κ αλλίως μπορώ να επαναλάβω την παραπάνω διαδικασία άπειρες φορές...

κ άμα δεν χρειαστεί γιατι θα έχω πετάξει τα πάντα, μένω γυμνός αλλά καθαρός κ ελαφρύτερος...ελαφρύτερος ώστε να μπορέσω την επόμενη φορά, όταν πρέπει, να κινηθώ γρηγορότερα... με την σιγουριά ότι στη ντουλάπα έχω ακόμα πολλά κοστούμια να φορέσω...

... πολλές μεταμφιέσεις που μου πήρε καιρό να ράβω και να τελειοποιώ, σιγά-σιγά, σημείο-σημείο...ώστε φορώντας τες να μπορώ να ξεχυθώ έξω να μαζέψω καινούρια αντικείμενα, τα πιο αγνά τα πιο όμορφα, τα πιο πρόστυχα, τα πιο ειλικρινή, τα πιο άσχημα και φοβιστικά για τους άλλους...να τα δίνω στην ψυχή μου να τρέφεται, να ηρεμεί και να μεγαλώνει σωστά...

...

No comments:

Post a Comment