Pages

Monday, February 28, 2011

Παπαρούνες στη Νέα Φιλαδέλφεια/ Εκλογές του '93/ "Να τρέχεις!" (Short Version)

Νέα Φιλαδέλφεια, Ιούνιος 1975       
    

Ζω για τη μέρα που θα έχετε εξαφανιστεί, που η ματιά μου θα είναι καθαρή

Που στα γκρεμισμένα σπίτια σας πάνω θα ξαναφυτρώσουν οι παπαρούνες το πάσχα στη Νέα Φιλαδέλφεια

και εγώ θα τρέχω στη γιαγιά μου να πιούμε καφέ στη βεράντα με τα καφέ πατζούρια που δεν θα έχουν πια απέξω σίδερα

και το τριφύλλι στο μωσαϊκο, στο σπίτι που μέσα του κρύβει τους τσιμεντόλιθους και τα τούβλα που της πέσαν τα χέρια να  χτίσουν

και άν δεν ζει μέχρι τότε,  εγώ θα πηγαίνω και θα παίζω και τους δύο διαλόγους

και θα τη βλέπω μπροστά μου με εκείνα τα γυαλιά ηλίου που είχε νέα,
και εκείνο το φόρεμα που αγαπούσε και ξέχασε για πάντα στην Άνδρο
για να ρθει να δουλέψει υπηρέτρια στην Αθήνα,

και τις πλεξούδες που τις γύρναγε και τις έδενε σαν στέμα

και να μου φτιάξει εκείνα τα μακαρόνια που ίδια δεν μπορεί να φτιάξει κανείς στον κόσμο

και θα κορνάρω στην πλατεία και θα με ακούει στο σπίτι

και θα βγαίνει στην βεράντα να με υποδεχτεί

και όταν θα φέυγω με το αμάξι θα τρέχει από πίσω όπως όταν έκανε όταν ήμουν παιδί
που κρεμόμουν απο το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου καθώς φεύγαμε και της φώναζα και άκουγε όλη η γειτονιά

«ΝΑ ΤΡΕΧΕΙΣ - ΝΑ ΤΡΕΧΕΙΣ»
Και έκανε πως με κυνηγούσε με τα πόδια....


Και ο κήπος θα είναι πράσινος και ο ήλιος θα λάμπει και ο παππούς θα μας δείχνει τις καινούργιες σαβούρες που μάζεψε και που θα μας τις κάνει ποδήλατα

Και πάλι μακαρόνια, και μεγάλο κυριακάτικο τραπέζι με φαγητά από τα οποία θα τρώω μόνο τα μακαρόνια και πάλι θα ξαπλώνω στο μωσαϊκό

Όλα ακριβώς όπως εκείνες τις εκλογές του ‘93

«Γιαγιά γιατί δεν ψήφισες ΠΑΣΟΚ; αφού είναι πράσινο και ο παππούς είναι ΠαναθηναΙκός!!» 

«Και πότε θα πάμε στη Λούτσα να μαζέψουμε χόρτα;;;»

Βρε δεν θα γίνω πλούσιος; Θα σου ξαναχτίσω το πατρικό σου στην Άνδρο...

Στον παππού όμως δεν θα πάρω τίποτα γιατι δεν μου έμαθε τίποτα...Ισως του δώσω πίσω εκείνο το τάβλι που πέξαμε συνολικά 10 φορές, τις μόνες που κάτσαμε μαζι...

Αλλά στον άλλο παππού θα του πάρω ένα σπίτι στη Μελβούρνη απέναντι από το παλιό του... 

Εκεί να φτιάχνει η γιαγιά (η άλλη) τα τραπέζια τα μεγάλα τα οικογενειακά με τις μπριζόλες και την κοτόπιτα και την τυρόπιτα και το τζατζίκι και τα αναψυκτικά με τη μάρκα του σούπερ μάρκετ,  από κείνα που γουστάρει να τα κάνει όλα μόνη της και να μη βάζει κωλο κάτω ...

Να πάει και η μαμά εκεί να μάθει εγγλέζικα γιατί τα ξέχασε...και άλλα ξέχασε αλλά να μην τα συζητάμε τώρα.....και να αρχίσει να ζωγραφίζει πάλι..


Ο επόμενος πίνακάς της θέλω να έχει κάτι απο κείνες τις εκλογές του ’93,
Και τις παπαρούνες που δεν πρόλαβα,
Και το σπίτι  της γιαγιάς χωρίς τις πολυκατοικίες που το πνίξανε, χωρίς τα σίδερα στα παράθυρα,
Και να τρέχει πίσω απο το αμάξι...
Και από τα πρώτα χρόνια  στη Μελβούρνη, και από τα τραπέζια στη Λούτσα, και από τις διακοπές στην ‘Ανδρο, και από τις φωνές μου που γκάριζα ότι το αμάξι το κόκκινο είναι μάρκα τουότα και όχι τογιότα στην Τόνια, και που μετά της έδωσα το πρώτο μου φίλι όταν ήμουν τεσσάρων στις ίδιες διακοπές όταν εσύ δεν κοίταγες...

Αυτά... ζωγράφιζε τώρα!γιατι κ αυτά θα τα ξεχάσω....


Thursday, February 24, 2011

1 χρόνο μετά/6 μήνες πριν/Ονειρώξεων λεκέδες



Ένα χρόνο μετά και «η βραδιά μας» δεν έχει φτάσει ακόμα..

Έτσι λοιπόν δεν ήταν και η χθεσινή...

Είπα να μην το πιέσω, πρέπει να έρθει αβίαστα, φυσικά και κάπως μαγικά, σαν η μεγαλύτερη συνωμοσία στον κόσμο να έχει πετύχει το σκοπό της.. Σαν κάτω από το κρεβάτι να κρύβεται ένα βαθύ πηγάδι, και εμείς να βυθιζόμαστε στα έγκατα του, να μην μπορούμε να ξεφύγουμε ούτε ο ένας απ τον άλλον ούτε από τη ροή του χρόνου ούτε από τη γραμμή της ιστορίας...

Είμαστε σε καλό δρόμο, ο καθένας έχει πέσει σε όλες τις παγίδες που του έχει στήσει ο άλλος..

Έφτιαξα μια πανέμορφη ιδανική τεχνητή παραλία για να προσελκύσω το καράβι σου, αλλά τώρα πρέπει εντελώς φυσικά να βρούμε μια άλλη αληθινή... Αυτό είναι το δύσκολο...

Με αυτές τις σκέψεις, ακόμα κρυπτογραφημένες, με πήρε ο ύπνος με σένα δίπλα,
και μέχρι να ξυπνήσουμε είχα δει πάνω από 100 όνειρα...

όλα με σένα

ότι σηκώνεσαι από το κρεββάτι και πας στο μπάνιο,

ότι σηκώνεσαι απο το κρεββάτι και φεύγεις, ξυπνάω και είσαι δίπλα ομως,

ότι σηκώνεσαι απο το κρεββάτι και με πάς στο σπίτι σου, ένα τεράστιο σπίτι με μαρμάρινα καφέ-μπορντό πατώματα, που βλέπει σε έναν ακάλυπτο , με περίεργα τα αλλα κτήρια, κίτρινα και γκρι... και ξαφνικα σκάνε μύτη κατι άτομα.. οι μισοι ήταν οικογένεια.. οι άλλοι μισοί άγνωστοι και στους δυό μας...ξυπνάω και βρισκόμαστε στο κρεββατι,

οτι σηκώνεσαι από το κρεββάτι πάμε βόλτα και κάπου σε χάνω σε μια πόλη στην οποία σε ψαχνω γύρω γύρω με το ποδήλατο.. το πιο μακρύ όνειρο, ξυπνάω και σε βλέπω με ανακούφιση δίπλα μου..

οτι σηκώνεσαι και φεύγεις, φεύγεις, φεύγεις....

οτι σου λεω οτι ολα αυτα όνειρο ήταν, με ειρωνευεσαι με ένα γέλιο, και τοτε ξυπνάω και  κοιμάσαι δίπλα με την πλάτη σου γυρισμένη...

είδα τόσα, αλλά αυτό δεν το έιδα να έρχεται... τα είδα όλα εκτός απο αυτό, όλα τα αγχωτικά όνειρα, αλλα έχασα το καλύτερο... μετα απο τόσα όνειρα όλα τα κακά τα περίμενα, αλλα δεν περίμενα ότι θα γυρίσεις και θα με πάρεις αγκαλιά....

Αυτό ήταν, δεν μου χρειαζόταν άλλος ύπνος..

Τα χόρτασα τα όνειρα....

Saturday, February 5, 2011

12+1 ιστορίες να έχουμε να λέμε...



Θα θυμάσαι αύριο το πρωί;
Και πως άλλωστε να το κάνεις;
Αφού αυτά που είδα εγώ, δεν φτάσαν ποτέ στ αυτία σου....

Άνοιξε τα μάτια σου άλλη μια φορά..
Κ ας κοιμάσαι...
Κι η μυρωδιά σου θα φτάσει κι έτσι σε μένα...

Τι κι αν στο σύμπαν δεν σημαίνουμε τίποτα...
Τι κι αν υπάρχουν δισεκατομύρια στον κόσμο...
Εσύ μου μοιάζεις τόσο πολύ...

Εκτεταμένος και ελάχιστος εαυτός ταυτόχρονα...
Και τις έχω γνωρίσει και τις δύο πτυχές σου...
Και μισώ τη μία τόσο πολύ...

Και ταρακουνάω τη μία για να διώξω την άλλη..
Κι αν μου πέσεις κάτω και σπάσεις;
Και αν κατηγορήσεις εμένα μετά;

Λοιπόν η βαρύτητα είναι εδώ για να μας δικάσει και τους δύο..
Κι αμα δεν βαδίσουμε συγχρονισμένα ο ζυγός που κρατάει την πυραμίδα θα πέσει να μας πλακώσει...
Λιγότερο με τρομάζει και περισσότερο με εξιτάρει το πόσο δεν είναι στο χέρι μας...

Πόσο λάθος μου; Σε άφησα πολύ καιρό..
Και σε βρήκα με αλυσίδες περασμένες σε όλο το σώμα σου..
Αποκλείεται να σου συνέβαινε κάτι τέτοιο κοντά μου..

Τώρα έχω πέσει πάνω σου προσπαθόντας να διορθώσω το λάθος μου...
Και ένας είναι ο φόβος μου...
Μην νομίσεις ότι προσπαθώ να σου βάλω κι άλλες....

Που θα σου βάλω...
Πιο γλυκές, πιο καλοκαιρινές , πιο ξέγνοιαστες...
Πιο βαρίες, αλλά που θα σε κρατάνε προστατευμένο... με τον τρόπο που νομίζω εγώ...

Μόνο που θα προσέξω, πως θα σου φερθώ..
Για όταν θα λες τις ιστορίες μας...
Ξέρεις... προσέχω την υστεροφημία μου...

Η γουλιά που πήγα να πιω θα μου πέσει στα πόδια..
Κι όσο εσύ κοιμάσαι δίπλα μου..
Θα καταστρώνω για σένα τα πιο διαβολικά μου σχέδια....

Και ήταν χειμώνας θα λέω, την ώρα που για μένα ήσουν καλοκαίρι...
Εγώ αλλιώς σε γνώρισα...
Αλλά πάλι καλοκαίρι θα σε κάνω...

Μην σου φανεί βίαιο, γιατί θα είναι, αλλά μην σου φανεί...