Pages

Thursday, February 24, 2011

1 χρόνο μετά/6 μήνες πριν/Ονειρώξεων λεκέδες



Ένα χρόνο μετά και «η βραδιά μας» δεν έχει φτάσει ακόμα..

Έτσι λοιπόν δεν ήταν και η χθεσινή...

Είπα να μην το πιέσω, πρέπει να έρθει αβίαστα, φυσικά και κάπως μαγικά, σαν η μεγαλύτερη συνωμοσία στον κόσμο να έχει πετύχει το σκοπό της.. Σαν κάτω από το κρεβάτι να κρύβεται ένα βαθύ πηγάδι, και εμείς να βυθιζόμαστε στα έγκατα του, να μην μπορούμε να ξεφύγουμε ούτε ο ένας απ τον άλλον ούτε από τη ροή του χρόνου ούτε από τη γραμμή της ιστορίας...

Είμαστε σε καλό δρόμο, ο καθένας έχει πέσει σε όλες τις παγίδες που του έχει στήσει ο άλλος..

Έφτιαξα μια πανέμορφη ιδανική τεχνητή παραλία για να προσελκύσω το καράβι σου, αλλά τώρα πρέπει εντελώς φυσικά να βρούμε μια άλλη αληθινή... Αυτό είναι το δύσκολο...

Με αυτές τις σκέψεις, ακόμα κρυπτογραφημένες, με πήρε ο ύπνος με σένα δίπλα,
και μέχρι να ξυπνήσουμε είχα δει πάνω από 100 όνειρα...

όλα με σένα

ότι σηκώνεσαι από το κρεββάτι και πας στο μπάνιο,

ότι σηκώνεσαι απο το κρεββάτι και φεύγεις, ξυπνάω και είσαι δίπλα ομως,

ότι σηκώνεσαι απο το κρεββάτι και με πάς στο σπίτι σου, ένα τεράστιο σπίτι με μαρμάρινα καφέ-μπορντό πατώματα, που βλέπει σε έναν ακάλυπτο , με περίεργα τα αλλα κτήρια, κίτρινα και γκρι... και ξαφνικα σκάνε μύτη κατι άτομα.. οι μισοι ήταν οικογένεια.. οι άλλοι μισοί άγνωστοι και στους δυό μας...ξυπνάω και βρισκόμαστε στο κρεββατι,

οτι σηκώνεσαι από το κρεββάτι πάμε βόλτα και κάπου σε χάνω σε μια πόλη στην οποία σε ψαχνω γύρω γύρω με το ποδήλατο.. το πιο μακρύ όνειρο, ξυπνάω και σε βλέπω με ανακούφιση δίπλα μου..

οτι σηκώνεσαι και φεύγεις, φεύγεις, φεύγεις....

οτι σου λεω οτι ολα αυτα όνειρο ήταν, με ειρωνευεσαι με ένα γέλιο, και τοτε ξυπνάω και  κοιμάσαι δίπλα με την πλάτη σου γυρισμένη...

είδα τόσα, αλλά αυτό δεν το έιδα να έρχεται... τα είδα όλα εκτός απο αυτό, όλα τα αγχωτικά όνειρα, αλλα έχασα το καλύτερο... μετα απο τόσα όνειρα όλα τα κακά τα περίμενα, αλλα δεν περίμενα ότι θα γυρίσεις και θα με πάρεις αγκαλιά....

Αυτό ήταν, δεν μου χρειαζόταν άλλος ύπνος..

Τα χόρτασα τα όνειρα....

2 comments:

  1. ποτέ δεν τα χορταίνουμε τα όνειρα,είναι η πρέζα του εγκεφάλου!!!!

    VaL

    ReplyDelete
  2. όνειρα, όνειρα...σαν καρδιές μπαλόνια στον ουρανό του υποσυνείδητου..που σα βελόνα αιχμηρή τα σκάει το φως της μέρας, τότε που ο μυαλό πρωταγωνιστεί....

    ReplyDelete