Pages

Monday, February 28, 2011

Παπαρούνες στη Νέα Φιλαδέλφεια/ Εκλογές του '93/ "Να τρέχεις!" (Short Version)

Νέα Φιλαδέλφεια, Ιούνιος 1975       
    

Ζω για τη μέρα που θα έχετε εξαφανιστεί, που η ματιά μου θα είναι καθαρή

Που στα γκρεμισμένα σπίτια σας πάνω θα ξαναφυτρώσουν οι παπαρούνες το πάσχα στη Νέα Φιλαδέλφεια

και εγώ θα τρέχω στη γιαγιά μου να πιούμε καφέ στη βεράντα με τα καφέ πατζούρια που δεν θα έχουν πια απέξω σίδερα

και το τριφύλλι στο μωσαϊκο, στο σπίτι που μέσα του κρύβει τους τσιμεντόλιθους και τα τούβλα που της πέσαν τα χέρια να  χτίσουν

και άν δεν ζει μέχρι τότε,  εγώ θα πηγαίνω και θα παίζω και τους δύο διαλόγους

και θα τη βλέπω μπροστά μου με εκείνα τα γυαλιά ηλίου που είχε νέα,
και εκείνο το φόρεμα που αγαπούσε και ξέχασε για πάντα στην Άνδρο
για να ρθει να δουλέψει υπηρέτρια στην Αθήνα,

και τις πλεξούδες που τις γύρναγε και τις έδενε σαν στέμα

και να μου φτιάξει εκείνα τα μακαρόνια που ίδια δεν μπορεί να φτιάξει κανείς στον κόσμο

και θα κορνάρω στην πλατεία και θα με ακούει στο σπίτι

και θα βγαίνει στην βεράντα να με υποδεχτεί

και όταν θα φέυγω με το αμάξι θα τρέχει από πίσω όπως όταν έκανε όταν ήμουν παιδί
που κρεμόμουν απο το πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου καθώς φεύγαμε και της φώναζα και άκουγε όλη η γειτονιά

«ΝΑ ΤΡΕΧΕΙΣ - ΝΑ ΤΡΕΧΕΙΣ»
Και έκανε πως με κυνηγούσε με τα πόδια....


Και ο κήπος θα είναι πράσινος και ο ήλιος θα λάμπει και ο παππούς θα μας δείχνει τις καινούργιες σαβούρες που μάζεψε και που θα μας τις κάνει ποδήλατα

Και πάλι μακαρόνια, και μεγάλο κυριακάτικο τραπέζι με φαγητά από τα οποία θα τρώω μόνο τα μακαρόνια και πάλι θα ξαπλώνω στο μωσαϊκό

Όλα ακριβώς όπως εκείνες τις εκλογές του ‘93

«Γιαγιά γιατί δεν ψήφισες ΠΑΣΟΚ; αφού είναι πράσινο και ο παππούς είναι ΠαναθηναΙκός!!» 

«Και πότε θα πάμε στη Λούτσα να μαζέψουμε χόρτα;;;»

Βρε δεν θα γίνω πλούσιος; Θα σου ξαναχτίσω το πατρικό σου στην Άνδρο...

Στον παππού όμως δεν θα πάρω τίποτα γιατι δεν μου έμαθε τίποτα...Ισως του δώσω πίσω εκείνο το τάβλι που πέξαμε συνολικά 10 φορές, τις μόνες που κάτσαμε μαζι...

Αλλά στον άλλο παππού θα του πάρω ένα σπίτι στη Μελβούρνη απέναντι από το παλιό του... 

Εκεί να φτιάχνει η γιαγιά (η άλλη) τα τραπέζια τα μεγάλα τα οικογενειακά με τις μπριζόλες και την κοτόπιτα και την τυρόπιτα και το τζατζίκι και τα αναψυκτικά με τη μάρκα του σούπερ μάρκετ,  από κείνα που γουστάρει να τα κάνει όλα μόνη της και να μη βάζει κωλο κάτω ...

Να πάει και η μαμά εκεί να μάθει εγγλέζικα γιατί τα ξέχασε...και άλλα ξέχασε αλλά να μην τα συζητάμε τώρα.....και να αρχίσει να ζωγραφίζει πάλι..


Ο επόμενος πίνακάς της θέλω να έχει κάτι απο κείνες τις εκλογές του ’93,
Και τις παπαρούνες που δεν πρόλαβα,
Και το σπίτι  της γιαγιάς χωρίς τις πολυκατοικίες που το πνίξανε, χωρίς τα σίδερα στα παράθυρα,
Και να τρέχει πίσω απο το αμάξι...
Και από τα πρώτα χρόνια  στη Μελβούρνη, και από τα τραπέζια στη Λούτσα, και από τις διακοπές στην ‘Ανδρο, και από τις φωνές μου που γκάριζα ότι το αμάξι το κόκκινο είναι μάρκα τουότα και όχι τογιότα στην Τόνια, και που μετά της έδωσα το πρώτο μου φίλι όταν ήμουν τεσσάρων στις ίδιες διακοπές όταν εσύ δεν κοίταγες...

Αυτά... ζωγράφιζε τώρα!γιατι κ αυτά θα τα ξεχάσω....


1 comment:

  1. άφωνη, απλά. αυτή ειναι η ποίηση που γουστάρω. η ψυχή στο χαρτί χωρίς πολλά πολλά.

    ReplyDelete