Pages

Thursday, October 20, 2011

εμένα τα λουλούδια μου ανθίζουν το χειμώνα


εκεί που εσύ πεφτεις και σπαρταράς
από το κρύο,
ο σπόρος που φύτευα στον αφαλό σου όλο το καλοκαίρι
θα πετάξει το πρώτο του φύλλωμα.

όταν θα ‘χω κοιμηθεί, όταν θα ‘χω φύγει,
όταν θα’χω πεθάνει για σένα
και θα’χει περάσει καιρός
το λουλούδι αυτό θα είναι η συνέχεια μου πάνω στο σώμα σου

τότε θ’αρχίσει ένας ολοκαίνουργιος κύκλος
πιο σκληρός από τον προηγούμενο
όπου η απουσία μου θα φανερώσει το ανεστραμένο και συμπληρωμάτικό μου είδωλο
το οποίο θα αντικαταστήσει εκείνο που έχει αποτυπωθεί στη μνήμη σου

να ξέρεις οτι την επόμενη φορά που θα κρυφτεί ο ήλιος
εγώ θα γεννιέμαι πάνω στο σώμα σου.

και όταν ο ήλιος ξαναβγεί την άνοιξη
αρχίζει η περίοδος αναπαραγωγής μου

ώστε όταν τον επόμενο χειμώνα ξανακρυφτεί,
να ζήσω στο σώμα κάποιου άλλου

Tuesday, August 30, 2011

Ακροφοβία

οι κύκλοι κάποιες φορές κλείνουν αρμονικά,
ξέρεις από πριν που τελειώνουν, 

άλλες φορές κλείνουν βίαια,
σταματώντας την πορεία σου σε μια άκρη με κάγκελα ή χωρίς.

ναι είσαι μετέωρος, 
αλλά δεν χρειάζεται να πέσεις.

απλά πήδα!

Tuesday, May 17, 2011

Στο βυθό για κρεββάτι...


Σου είπα να με μάθεις να κολυμπάω,
Κι εσύ μ άφησες από τα χέρια..
Αλλά την αλήθεια να πω,
Δεν σε ήθελα για να μείνω μαζί σου στην επιφάνεια...

Ούτε στο στοιχείο μου ήμουν,
Ούτε ήξερα που πήγαινα,
Όμως ακόμα κ εδώ,
Έχω κάτι να σου δείξω...

Αλλά μάλλον εσύ φοβάσαι τον βυθό πιο πολύ από μένα..

Κ ας ξέρεις περισσότερα, φοβάσαι πιο πολύ..
Φοβάσαι κ έμενα,
Όσο με γνωρίζεις και πιο πολύ...
Εγώ ξέρω γιατί, εσύ δεν ξέρεις...

Ένα ξέρω, οτί όπως δίπλα στο απόλυτο σκοτάδι υπάρχει το απόλυτο φώς,
έτσι και στον μακρυνότερο βυθό,
Κρύβονται πράγματα αιθέρια

Δεν ήρθες μαζί μου ποτέ,
Κι αμέσως σε ξέχασα... 

Wednesday, May 11, 2011

Friday, April 29, 2011

A day in the country!...




- Δεν κουράστηκες τόση ώρα να μαζεύεις;
- Είμαι νησιώτισσα εγώ... δεν κουράζομαι!

Thursday, March 31, 2011

Χρωματοφοβία

Και ο γέρος σκέφτηκε:

«Μεγάλωσα πολύ...
Ξέμεινα χωρίς χρώμα...
Άχρωμος εγώ, άχρωμη και η πόλη, προσπαθούμε μάταια να γίνουμε φίλοι..

Μα  πιο πολυ απ’ολα διασκεδάζω το να βλέπω το πόσο ενοχικά οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το χρώμα

Αλλά εγώ, δεν ταιριάζω με τα κίτρινα χερούλια στο λεωφορείο, ούτε με το πράσινο, μπλέ, κόκκινο των γραμμών του μετρό...
...ούτε με τα κίτρινα γυαλιά του νεαρού δίπλα...

Μικρός φορούσα μονόχρωμα ρούχα, γκρί, μαύρο, καφέ, για να φαίνομαι σοβαρός ανάμεσα στις αποχρώσεις της ανθισμένης Αθήνας...

Τωρα οι νέοι φορουν χρώμα για να ξεχωρίσουν από το γκρί και το μαύρο....  α! Και από τα άσπρα μάρμαρα στις πλατείες που γίναν για τους Ολυμπιακούς...

Βιαστήκαμε να αλλάξουμε, χωρίς να ξέρουμε που πάμε, για να μην μας κατηγορήσουν ότι δεν αλλάζουμε..
Και έτσι, από ενοχές ξυλώσαμε κάθε λουλούδι που μας θύμιζε το ποιοί είμαστε...

Για να μην πάρει κανείς χαμπάρι οτί είμαστε όλοι μετανάστες απ’ όλες τις άκρες της χώρας και όχι μόνο, βιαστήκαμε να ταυτιστούμε με το μπετό...

Και ο Καραμανλής τότε άλλο που δεν ήθελε.. και όλοι μετά απ’ αυτόν...

Σιγά σιγά αφήνουν τις πόλεις να γίνουν μουντές, γκρίζες ώστε πια, μόνο τα χρώματα από τα μαγαζιά και τις διαφημήσεις να φαίνονται...εκεί που στηρίζεται μια καταναλωτική κοινωνία..

...παλιά στο μπετό...σήμερα στην υπερκατανάλωση....»

Sunday, March 27, 2011

Κεραμεικός: Η απάντηση στον "κίτρινο" τύπο....

Μετρό - Στάση Κεραμεικός, Μάρτιος 2011